سخنور

خداوند، نورِ آسمان‌ها و زمین است؛

نه نوری که دیده شود، بلکه نوری که دیدن از او آغاز می‌شود.

او چراغی نیست در جهان،

بلکه جهان، شعله‌ای است برخاسته از روشنایی او.

هر ذره اگر می‌درخشد،

به اذن آن نوری است که بی‌واسطه حاضر است؛

و هر دلی اگر بیدار می‌شود،

از روزنی است که به سوی همان نور گشوده شده است.

آسمان‌ها قامت بسته‌اند تا او را نشان دهند

و زمین آینه شده تا تجلی‌اش را بازتاب دهد.

سالک چون از خویش تهی شود،

می‌فهمد که راه، نور است

و مقصد نیز هما...

دمی با بیدل

از دیدِ عرفانی، جهانِ وحدت‌الوجود، قایم به‌ذاتِ خود است و کثرت‌الوجود، سایه‌ای از عالمِ وحدت است، نه اصلِ وحدت.

 معرفت در باره‌ی جهانِ وحدت، در واقع معرّفت درباره‌ی جهانِ لایتناهی است که به‌تعبیر بیدل، انسان با تمام انگیزه و عطش برای شناخت آن در مقامِ "حیرت" (تامل) که بیرون از ذهن و ضمیرِ او نیست، ایستاده‌است:

این قدر بیدل به‌دامِ حیرتِ دل می‌تپم

ره ز من بیرون ندارد فکرِ گردون تاز من

ابوالمعانی بیدل

جاو...

حکايت مأمون با کنيزک

به نزد من آن کس نکوخواه تست

که گويد فلان خار در راه تست

حکایت کامل:

چو دور خلافت به مأمون رسيد

يکي ماه پيکر کنيزک خريد

به چهر آفتابي، به تن گلبني

به عقل خردمند بازي کني

به خون عزيزان فرو برده چنگ

سر انگشتها کرده عناب رنگ

بر ابروي عابد فريبش خضاب

چو قوس قزح بود بر آفتاب

شب خلوت آن لعبت حور زاد

مگر تن در آغوش مأمون نداد

گرفت آتش خشم در وي عظيم

سرش خواست کردن چو جوزا دو نيم

بگفتا سر اينک به شمشير تيز

بينداز و با من مکن خ...