Θέα απ' τον εξώστη

Υπάρχουν εκείνα τα έργα της λογοτεχνίας και όχι μόνο, που τρομάζουν τους δημιουργούς του κινηματογράφου, για το πόσο δύσκολο είναι να μεταφερθούν στην τέχνη αυτή. Ένα τέτοιο παράδειγμα ήταν το Watchmen, η ιστορική σειρά κομιξ που κανείς δεν έχει καταφέρει να της δώσει ζωή χωρίς το αποτέλεσμα να έχει τα προβλήματα του. 

Μέσα στις εσωτερικές περιπλανήσεις που έχει βάλει κατά καιρούς ο Alejandro G. Inarritu στις ταινίες του, θα βρει κανείς ερωτήματα για τον σκοπό του να ζεις, για την επιστροφή στις ρίζες και για το πόσο σκληρά έχουμε φερθεί στους εαυτούς μας. Όλα αυτά είναι μόνο κάποια απ' όσα βλέπουμε στην πιο προσωπική εκ των ταινιών του, το Bardo. Για να μπορέσει όμως να φτάσει μέχρι αυτό, έπρεπε πρώτα να γίνει το Birdman.

Αυτό το ποτ πουρί έχει κάποιους από τους πιο mainstream τίτλους των τελευταίων μηνών, με ταινίες που δίχασαν. Ένα επεισόδιο αφιερωμένο σε reviews.

Το Breaking Bad ήρθε στην τηλεόραση και έφερε το πιο ενδιαφέρον σύνολο χαρακτήρων που είχαμε δει μέχρι τότε. Ένας από αυτούς μεγάλωσε τόσο και έγινε ένα τέτοιο ερωτηματικό για τον κόσμο που έπρεπε να πάρει τη δική του σειρά. Ο Saul Goodman ή Jimmy McGill γίνεται το κέντρο του Better Call Saul, με μια ερμηνεία ζωής από τον Bob Odenkirk.

Μπορεί ο νέος James Bond να παραμένει άφαντος, όμως ο σκηνοθέτης της επόμενης ταινίας της σειράς ανεβάζει το ενδιαφέρον από μόνος του. Ο Denis Villeneuve έχει δείξει ότι μπορεί να πετύχει σε πολλά είδη και πάντα με την εντυπωσιακή εικόνα του.

Αφού ο Danny Boyle έχει καταφέρει πάλι να μας ξαφνιάσει, θετικά πάντα, με τις ταινίες των τελευταίων, ανυπομονούμε να δούμε και την φετινή του, το Ink. Μέχρι τότε, γυρνάμε στα παλιά και στην πιο iconic από τις δουλείες που βρίσκεις στη φιλμογραφία του, το Trainspotting.

Εκ του αποτελέσματος, και την συγκομιδή των βραβείων, μπορεί το μόνο που μας έμεινε από το Weapons να ήταν η φοβερή και τρομερή Amy Madigan.  Πέραν του ότι αξίζει η προσοχή μας να πάει και στο υπόλοιπο καστ, η ταινία πρέπει να διαβαστεί και σαν μια αλληγορία για τις προσωπικές απώλειες του δημιουργού, που τον ώθησαν στην δημιουργία. 

Η συνέχεια της πρώιμης απονομής των βραβείων της τηλεόρασης, με τις κατηγορίες της κωμωδίας. Με κάποιες από τις πιο χαρακτηριστικές των τελευταίων ετών κλείνουν τον κύκλο τους και άλλες που μοιάζουν εξαιρετικές μόλις που ξεκινούν. 

Ο Richard Linklater έχει βάλει στόχο να αποτυπώσει τα καλοκαίρια της πιο ανέμελης ζωής μας. Η ιστορία μπαίνει σε δεύτερη μοίρα και ο δημιουργός σου λέει να κάνεις παρέα με τους χαρακτήρες του και να συνεχίσεις να τους κάνεις παρέα κάθε φορά που σε πιάνει νοσταλγία.

Τα Emmys μπορούν να λειτουργήσουν και σαν μια βιτρίνα σειρών. Να ρίξεις μια ματιά στις υποψήφιες, να δεις τι σου κάνει και να δώσεις μια ευκαιρία. Αλλά πριν από αυτό, δίνουμε τα δικά μας βραβεία στις υποψήφιες δραματικές σειρές.

Μακράν ο πιο πολυσυζητημένος και πολυπαιγμένος σκηνοθέτης της γενιάς του, αρχικά γιατί πολλές από τις ταινίες του θέλουν επανάληψη για να γίνουν πλήρως κατανοητές, δεύτερον για την ευχαρίστηση που σου δίνουν όταν τις καταλαβαίνεις πλέον. Αυτές είναι οι πέντε που ξεχωρίζουν.

Η Αντίπαρος των δύο προσώπων, δέχεται τον Κωστή, τον μεσήλικα, νέο γιατρό του νησιού, στην διπολική της φύση. Και ο Κωστής θα πιαστεί απ' όπου μπορεί για να γεμίσει προηγούμενα κενά, κυρίως από άλλα άτομα. 

Το Ας Περιμένουν οι Γυναίκες, εκ πρώτης όψεως είναι ένα συνονθύλευμα παράλογων χαρακτήρων και ατακών που εύκολα γίνονται "καραμέλα". Μέσα του όμως, στην καρδιά του δημιουργήματός του, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Σταύρος Τσιώλης έκρυψε την αιώνια πάλη της πραγματικής ζωής με αυτήν που τελικά μας ξέφυγε και την ντύνει με καθετί νεοελληνικό. Ένα επεισόδιο που περίμενε ένα χρόνο για να συμβεί.

Δύο το είδαν, ένας όχι. Δύο εξηγούν, ένας ακούει. Μια κουβέντα για την πιο πολυσυζητημένη ταινία της χρονιάς, μέχρι τώρα.

Μετά από μια ακόμα πολύ καλή εμφάνιση στο Disclosure Day, η Emily Blunt ανεβαίνει επίπεδο, αν δεν το έχει ανέβει ήδη. Σε κωμωδία, σε δράμα, σε δράση, την έχουμε δει να γίνεται το σημείο αναφοράς σε ταινία κάθε είδους. Και αυτή είναι μια σχετικά πρώιμη λίστα, με τις καλύτερες της ερμηνείες μέχρι σήμερα. Μια λίστα που αναμένεται να αλλάξει πολύ με τα χρόνια.

Το φαινόμενο που κάνει κοινό και κριτικούς να παίρνουν εκ διαμέτρου αντίθετες πλευρές για μια ταινία, το συναντάμε από πολύ νωρίς. Αυτά είναι μερικά από τα έργα που δημιούργησαν διχόνοια και έφτασαν έως και να πάρουν τον χαρακτηρισμό "classics".

Μετά την εστίαση στα πρώτα μηνύματα, κοιτάζουμε τους παραλληλισμούς με τα αληθινά πρόσωπα, την ανώριμα κωμική χρήση των ονομάτων και τελικά το πόσο κοντά βρισκόταν στην πραγματικότητα. 

Χωρισμένο σε δύο μέρη, λόγω της μεγάλης συζήτησης που προκαλεί, αφιερώνουμε ένα επεισόδιο στο σατιρικό αριστούργημα του Stanley Kubrick. Μια κριτική στο πόση δύναμη κρατάνε τα πρόσωπα της εξουσίας, όσο δεν έχουν έλεγχο ακόμα και του εαυτού τους.

Ο μάστορας των horror, των χαμηλών budget και του συνδυασμού των δύο, ακούει στο όνομα John Carpenter. Το They Live από μια διαμαρτυρία για το πως η Αμερική των 80s αντιμετώπιζε την εργατική τάξη, έφτασε σήμερα να βαφτίζεται προφητική και να θεωρείται το απόλυτο cult classic.