June 24, 2026 • 21 mins
MYSTERIES VAN ROODE of... Hoe verberg je jarenlang je minnaar op zolder?
Er bestaan misdaadverhalen die zo onwaarschijnlijk zijn dat zelfs de meest ervaren romanschrijver ervoor terugschrikt om ze te vertellen, omdat ze zo ongeloofwaardig klinken. Toch zijn het vaak precies deze verhalen die waar gebeurd zijn. De geschiedenis van de misdaad zit vol moorden, verdwijningen, oplichterijen, obsessies en complotten die de wildste verbeelding tarten. Een aantal ervan zijn zo vreemd dat ze alleen konden plaatsvinden in uw en mijn werkelijkheid...
Met Mysteries van Roode bevind ik mij opnieuw op het terrein waar ik al een heel schrijversleven vertoef: op de dunne grens tussen feit en fictie. Elke aflevering in deze reeks vertrekt vanuit een waargebeurde misdaadzaak, maar eenmaal aangekomen in Roode ondergaat die werkelijkheid een merkwaardige transformatie. Roode zul je vruchteloos zoeken op een kaart, toch is de kans groot dat je - als bewoner van de Lage Landen - het provinciestadje herkent. Want het is opgebouwd uit herinneringen, anekdotes, lokale legenden, vergeten krantenberichten en de schaduwen van tientallen echte gemeenten. Het ligt ergens tussen (ook) jouw werkelijkheid en mijn verbeelding in. Wie er eenmaal arriveert, ontdekt dat achter elke gevel een geheim schuilgaat...
Deze ingreep is niet gebeurd om de waarheid te verbergen, maar om haar zichtbaar te maken. Fictie laat ons soms scherper kijken naar de realiteit dan een letterlijk verslag ooit zou kunnen. Door afstand te creëren ontstaat ruimte voor verbeelding, ironie, tragiek en menselijkheid. Zo werd deze Mona Lisa van Roode geïnspireerd door de beruchte Amerikaanse zaak van Walburga Oesterreich, de vrouw die jarenlang haar minnaar verborgen hield op de zolder van haar woning, terwijl haar echtgenoot niets vermoedde...
Hier kun je een essay lezen over de zaak waarop dit verhaal werd gebaseerd.
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/ware-misdaad--5433901/support.
De Duiveleilanden van Patrick Bernauw is een boek dat alles te maken met de podcast serie van Ware Misdaad, De Duivelseilanden. Alle info over paperback en ebook: https://www.bernauw.com/p/de-duivelseilanden.html De boeken van Patrick Bernauw zijn verkrijgbaar in iedere plaatselijke of online boekhandel, zoals Bol of Standaard Boekhandel.
This episode includes AI-generated content.
Er bestaan misdaadverhalen die zo onwaarschijnlijk zijn dat zelfs de meest ervaren romanschrijver ervoor terugschrikt om ze te vertellen, omdat ze zo ongeloofwaardig klinken. Toch zijn het vaak precies deze verhalen die waar gebeurd zijn. De geschiedenis van de misdaad zit vol moorden, verdwijningen, oplichterijen, obsessies en complotten die de wildste verbeelding tarten. Een aantal ervan zijn zo vreemd dat ze alleen konden plaatsvinden in uw en mijn werkelijkheid...
Met Mysteries van Roode bevind ik mij opnieuw op het terrein waar ik al een heel schrijversleven vertoef: op de dunne grens tussen feit en fictie. Elke aflevering in deze reeks vertrekt vanuit een waargebeurde misdaadzaak, maar eenmaal aangekomen in Roode ondergaat die werkelijkheid een merkwaardige transformatie. Roode zul je vruchteloos zoeken op een kaart, toch is de kans groot dat je - als bewoner van de Lage Landen - het provinciestadje herkent. Want het is opgebouwd uit herinneringen, anekdotes, lokale legenden, vergeten krantenberichten en de schaduwen van tientallen echte gemeenten. Het ligt ergens tussen (ook) jouw werkelijkheid en mijn verbeelding in. Wie er eenmaal arriveert, ontdekt dat achter elke gevel een geheim schuilgaat...
Deze ingreep is niet gebeurd om de waarheid te verbergen, maar om haar zichtbaar te maken. Fictie laat ons soms scherper kijken naar de realiteit dan een letterlijk verslag ooit zou kunnen. Door afstand te creëren ontstaat ruimte voor verbeelding, ironie, tragiek en menselijkheid. Zo werd deze Mona Lisa van Roode geïnspireerd door de beruchte Amerikaanse zaak van Walburga Oesterreich, de vrouw die jarenlang haar minnaar verborgen hield op de zolder van haar woning, terwijl haar echtgenoot niets vermoedde...
Hier kun je een essay lezen over de zaak waarop dit verhaal werd gebaseerd.
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/ware-misdaad--5433901/support.
De Duiveleilanden van Patrick Bernauw is een boek dat alles te maken met de podcast serie van Ware Misdaad, De Duivelseilanden. Alle info over paperback en ebook: https://www.bernauw.com/p/de-duivelseilanden.html De boeken van Patrick Bernauw zijn verkrijgbaar in iedere plaatselijke of online boekhandel, zoals Bol of Standaard Boekhandel.
This episode includes AI-generated content.
Listen
Watch
Mark as Played
Transcript
Episode Transcript
Available transcripts are automatically generated. Complete accuracy is not guaranteed.
Speaker 2 (00:00):
De Mona Lisa van Rode. Een aflevering uit de serie
Mysteries van Rode. Voor de podcast Ware Misdaad. Script en stem,
opname en montage, Patrick Bernauw. Muziek, Suno.
Speaker 3 (00:18):
En dan luistert u nu naar het gemengd mannen- en
vrouwenspreekkoor van Oosterwijk Textielen. Met het hulde gedicht aan Singer
Speaker 5 (00:26):
en Paul. Van Oostdijen.
Speaker 3 (00:29):
Slingers, zingers, naaimachine.
Speaker 5 (00:31):
Hoort!
Speaker 3 (00:31):
Hoort! Floris Jespers heeft een zingers, naaimachine gekocht. Wat? Wat? Jawel! Jespers, zingers, naaimachine. Hoezo? Jawel!
Ik zeg het u. Floris Jespers heeft een zingers, naaimachine gekocht. Waarom?
Speaker 6 (00:45):
Waardoor
Speaker 3 (00:46):
Wat wil
Speaker 5 (00:47):
hij? Jawel, hij zal!
Speaker 3 (00:48):
Hoezo? Cirkeles! Want zingers, naaimachine is de beste. Waarom?
Speaker 4 (00:53):
Hoe kan dat
Speaker 3 (00:55):
Wie weet? Als voormalig
Speaker 4 (00:57):
commissaris
Speaker 3 (00:58):
van Rode...
Speaker 7 (01:22):
ben ik in mijn lange en vruchtbare carrière... die bijna
een halve eeuw ontspant... meer dan eens niet alleen professioneel...
maar ook persoonlijk nauw betrokken geraakt... bij een aantal criminele dossiers.
Dit is ook in grote mate het geval met de
zaak Oosterwijk... of de Mona Lisa van Rode. Fred Oosterwijk
(01:48):
zal zo ongeveer vijftig geweest zijn... toen hij in het
huwelijk trad met de bijna dertig jaar jongere Lisa. Haar
vormen waren weelderig, haar ogen donker en brandend zo'n vuur
dat een fatale aantrekkingskracht had op de mannen die erin keken.
(02:08):
Fred was een arrogant heerschap, de eigenaar van een textielfabriekje
gelegen aan de oever van de grote rode halverwege de
etablissementen de zevende hemel en het veerhuis in Twen. Hij
stelde een twintigtal mensen te werk en had de gewoonte
(02:29):
een groot deel van de dag onder zijn werknemers te
slijten om zich ervan te vergewissen dat zij hem wel
degelijk zestig minuten gaven voor elk uur dat hij ze uitbetaalde.
Wat Lisa in Fred Oosterwijk aantrok, zal wel de financiële
zekerheid geweest zijn die ze bij hem hoopte te vinden,
(02:52):
want in tegenstelling tot Fred was zij van nederige komaf.
De Oosterwijks hadden geen kinderen. Ze woonden in een protserige,
mosterdkleurige villa aan de Lagerlandse baan, die via een privéweg
in verbinding stond met de fabriek. En op het eerste
(03:12):
gezicht ontworpen leek door verschijdende elkaar opvolgende architecten. Of door
één enkele architect die verschijdende keren van plan was veranderd.
Dat kan ook. Fred was drankzuchtig en als hij gedronken had,
werd hij agressief. Zo kon het in die heerlijke roaring
(03:37):
twenties al eens gebeuren dat de politie door de buren
werd gealarmeerd om zich ervan te vergewissen dat de klassieke
schoonheid van mevrouw Oosterwijk niet te veel averij had opgelopen.
Meestal viel het mee. De jaren aan de zijde van
haar echtgenoot en de schat aan ervaring die zij daarbij
(04:00):
opbouwde in zaken huiselijke geschillen hadden mevrouw Oosterwijk geleerd dat
een walgemikte stoot met haar walgevormde knie in de edele
delen van een kerel een walgekomen einde stelde aan iedere oneenigheid.
Ik was in die periode nog adjunct commissaris van Rode
(04:23):
en ook ik ben meer dan eens, zei het zijdelings,
in aanraking gekomen met de echterlijke aanvaringen. Of althans... met
de nasleep ervan. Wellicht is het onnodig te vermelden dat
zoals ik, ook in functie, niet geheel ongevoelig bleef voor
(04:44):
de charmes en het temperament van mevrouw Oosterwijk. Ten slotte
moeten wij zo ongeveer even oud geweest zijn. Niet dat
ik enige hoop koesterde op een andere dan een zuiver
professionele relatie. Het was een publiek geheim in rode dat
Mona Lisa, zoals wij haar gemeenzaam noemden vanwege die ogen
(05:08):
en die glimlach, met uitzondering van haar wettelijke echtgenoot immuun
leek te zijn voor elke mannelijke toenadering. Tot dat ongelooflijke
typetje ten tonele verscheen waarvan de enige kwaliteit erin bestond
dat hij geen enkele kwaliteit bezat. Otto was de naam.
(05:33):
Otto Salens. Het individu was niet veel groter dan anderhalve
meter en de eigenaar van een stel perfect uitdrukkingsloze ogen
waarvan de bijzindheid extra geaccentueerd werd door een ziekenfondsbrilletje. Hij
was op het moment van zijn blijde intrede in de
(05:54):
textielfabriek van Fred Oosterwijk net 18 geworden en werkte eigenlijk voor
de firma Singer, die naaimachines produceerde, onderhield en herstelde. Lisa
leidde het individu naar de bewuste, defecte naaimachine en dat
was het begin van een lange en ongelooflijke geschiedenis. Hoe
(06:19):
vaak heb ik mij niet afgevraagd wat onze Mona Lisa
in godsnaam toch gezien mag hebben in het slome individu
dat in zijn levensonderhoud voorzag door te prutsen aan naaimachines.
Naar wie, of beter, naar wat, was Lisa, zonder dat
(06:39):
wij het beseften, zo verwoed op zoek geweest? Maar wat
ze ook had gezocht, ze vond het in de armen
van de Schlemiel, die niet geïnteresseerd leek in meisjes van
zijn eigen leeftijd. Nu was onze Mona Lisa wel zo'n
vrouw die onbekende talenten weet te ontdekken en te ontwikkelen
(07:04):
in de man die zij lief heeft. Misschien grotendeels onbewust
slagen dergelijke vrouwen erin een zo goed als grenzeloze tyrannie
op te leggen aan een man die in hun bed
verstrikt is geraakt in de lakens. Zij kan hem bij
wijze van spreken een leven lang achter slot en grendel
(07:26):
zetten op water en brood, zonder dat er één overtogen
woord over zijn lippen zal komen. En toen Lisa dit
uiteindelijk letterlijk deed... heeft Otto Salens niet één enkele keer
een protest laten horen. Integendeel, hij genoot ervan. Na een
(07:50):
tijdje raakte Fred Oosterwijk tamelijk ontevreden over de firma Singer. Oh,
niet zozeer over hun dienstherstellingen die na elk defect groot
of klein binnen de 24 uur ter plaatse kwam in de
gedaante van het individu, maar over de frequentie waarmee de
voorheen zo betrouwbare naaimachines het de jongste tijd lieten afweten.
(08:15):
Gelukkig stak zijn echtgenote hem een handje toe en stond
zij in voor de ontvangst en de begeleiding van de reparateur,
want anders zou Fred er zelfs niet meer aan toegekomen
zijn te controleren of zijn werknemers hem welk de contractueel
overeengekomen zestig minuten gaven. Geen haar op zijn hoofd, dacht
(08:37):
eraan dat zijn echtgenote een zo enorme behoefte had gekregen
aan de diensten van de firma Singer dat zij de
naaimachines doelbewust saboteerde. Uiteindelijk volstonden de gestolen momenten in de
fabriek niet meer voor onze Mona Lisa en haar ridder
(08:59):
met het ziekenfondsbrilletje. Op een dag deelde zij haar echtgenoot
mee dat zelfs haar persoonlijke zingernaaimachine, die in haar naaikamertje stond,
de geest had gegeven. Laat het ding dan repareren, zei Fred.
(09:20):
Zouden we voor deze privékwestie dan ook het kereltje laten
komen dat de herstellingen doet in de fabriek? Ja, waarom niet?
Hij levert goed werk en we kunnen hem door de
fabriek laten betalen, zodat we geen onnodige kosten hebben in
het huishoudbudget. Goed, dan zal ik het aan hem vragen.
(09:43):
Hoe was zijn naam ook weer? Otto, Otto... Salens. Hij
staat in het telefoonboek. Als Lisa zo'n vrouw was die
ik al heb beschreven... dan was Fred zo'n man die
van zichzelf gelooft dat hij onweerstaanbaar is voor vrouwen, omdat
(10:04):
hij in een pompeuze villa woont en zijn bankier tutoieert.
Hij was bijgevolg ook zo'n man, ik wil ze niet
de eer te geven, die het op dat punt volkomen
verkeerd voor had. Het idee dat zijn vrouw hem wel
eens kon bedriegen met een onderkruipsel... zijn troetelnaampje voor het individu,
(10:28):
kwam niet bij hem op. Niet minder dan drie jaren
gingen voorbij voordat Fred begon te vermoeden dat er wat
anders speelde tussen zijn echtgenote en de reparateur dan in
een professionele relatie gebruikelijk was. Twee factoren speelden hierin een
(10:49):
niet onbelangrijke rol. Het feit dat de reserve naaimachine die
Lisa op hun slaapkamer liet installeren, het nu ook met
een onrustbarende regelmaat vertikte en het liedje dat zijn werknemers
zongen wanneer hij zich niet in de fabriek bevond om
(11:09):
hun zestig minuten na te gaan. Een verklikker die het
met vijftig minuten hoopte te doen, zorgde ervoor dat Fred
hun polyfoon in een spotlied verenigde stemmen te horen kreeg
dat schaamteloos was gejat van het beroemde huldegedicht aan singer
(11:29):
Speaker 7>van Paul van Osthaaien. Het ging ongeveer zo.
Speaker 5>
Speaker 5>
Speaker 4>
Speaker 5>
(11:50):
Speaker 2>
Speaker 5 (11:51):
Slingers, zingers, naaimachine. Verstaat hij dan geen Vlaams misschien? Lisa
wil een wersmachine. En Fred heeft niks gezien. Want slingers, zingers,
naaimachine is de beste. Van het oosten en het westen.
En alles is gein, van Sint-Augustinus tot Genoveva van Brabant
(12:18):
en zelfs die jonge vrouw van Orleans. Maar slingers, zingers,
naaimachine is de beste van het oosten en het westen.
En ons Mona Lisa wil een vers machine. Een gruwelijke
(12:41):
scène was het gevolg. Waarna het met de bekende kniestoot...
Speaker 7 (13:09):
tot een gebruikelijke verzoening kwam. Of beter, tot een tot
de tanden gewapende vrede. Je zou eens kunnen uitkijken naar
een andere naaimachine, Lisa, suggereerde Fred. Dat doe ik ook.
Heb ik al gedaan, Fred, antwoordde Lisa stug. Maar Singer's
(13:32):
naaimachine is de beste. Fred drong niet verder aan. De drank,
zijn leeftijd en mogelijk ook de kniestoten van de Mona
Lisa van Rode hadden ervoor gezorgd dat het in bed
niet meer zo best wilde lukken, maar hij hield er
nog steeds van naar haar te kijken als ze zich
(13:53):
in de intimiteit van hun slaapkamer ontkleden. De wetenschap dat
alle andere mannen van Rode, inbegrepende veel jongere, viriler en
knappere exemplaren, Hun hart opvraten van nijd en spijt als
hij met zijn trofee op zondag na de hoogmis een
kopje koffie dronk in de vier wegen of paradeerde over
(14:17):
de markt bleek een uiterst efficiënte mantel der liefde. De
venijnige stemmen die in zijn hoofd bleven rondzingen nam hij
er op de koop toe bij. Zonder Lisa had hij
trouwens alleen zijn fabriek om mee uit te pakken. En
de beurs van Wall Street had net een zwarte dinsdag
(14:39):
achter de rug. Als de vooruitziend industrieel die hij was,
koesterde Fred niet geheel ten onrechte de existentiële angst dat
zijn fabriek de crisis niet zou overleven. Wat dan weer
leidde tot de zo mogelijk nog existentiëler angst dat hij
(14:59):
het zelf niet zou overleven. als hij daardoor ook zijn
beeldige echtgenote verloor. Lisa van haar kant besefte dat het
smoesje van de defecte naaimachines zijn beste tijd had gehad.
Ze begon uit te kijken naar een andere manier om
zoveel mogelijk tijd met haar geliefde te spenderen. En zo
(15:23):
smokkelde ze Otto op een dag hun villa binnen. terwijl
Fred in de fabriek de zestig minuten chronometreerde en zij
zogezegd ziek te bed lag. Ze had de operatie grondig voorbereid.
Alle nodige schikkingen waren getroffen. Eindelijk zullen wij hier in
onze villa ongestoord samen kunnen zijn, Otto, vertelde ze het individu,
(15:49):
terwijl haar ogen blonken van opwinding. Met hem erbij, riep
het ongelovig uit. Ook met hem, knikte Lisa, om het
dan snel aan toe te voegen, maar zonder dat hij
ervan op de hoogte is. Oh, ik heb zo naar
dit ogenblik verlangd, Otto. Ze kuste uit, individu, gepassioneerd op
(16:16):
zijn smalle mond met de bloedeloze lippen. En hij, hij
weerde haar af. Hou op, Lisa, straks keert Fred terug
en dan... Je hebt gelijk. Kom mee. Ze nam Otto
bij de hand en leidde hem naar haar slaapkamer. Ik
wil je iets laten zien. Ik heb je slaapkamer al gezien, Lisa. Nee, nee, nee,
(16:43):
niet mijn slaapkamer. Ik heb een veel beter liefdesnestje gevonden, Otto.
En enfin, ik heb er eentje gebouwd, eigenlijk. Nu ja,
om helemaal eerlijk te zijn... Ik heb er eentje laten bouwen.
En nu, nu is het helemaal geïnstalleerd. Er stond geen
(17:06):
zingernaaimachine meer in de slaapkamer, merkte Otto op. Maar hij
kreeg niet de tijd om hier verder op in te gaan,
want Lisa had de deur van haar kleerkast al geopend,
die in een muur was ingebouwd, naast de kleinere, eveneens
ingebouwde kleerkast van haar echtgenoot. Lisa trok de tegenstribbelende Otto
(17:27):
mee in haar kleerkast. Alsjeblieft, Lisa, niet in de kleerkast.
Ze tikte tegen het plafond. Dat klonk een beetje hol.
Hoor eens, Otto, dit is niet zomaar een plafond, maar
dit is een geheim luik. Ze duwde het luik open.
(17:53):
Het was deskundig geolied, zodat het niet piepte. Met een
doffe plof viel het op de vloer van wat de
zolder van de villa moest zijn. Kun je dat luik
met het blote oog zien? Otto schudde het hoofd. En
(18:14):
dan nog, Fred heeft niets te zoeken in mijn kleerkast.
Ze ging uit. op een driepiekeltje staan dat zich eveneens
in de kleerkast bevond en hees zich naar boven. Hij
zag haar welgevormde kuiten voor zijn ogen ten hemel stijgen.
(18:35):
Ik zit al op zolder, Otto. En jij? Waar blijf je?
Otto hees zich op zijn beurt naar boven. Is het
niet schattig? Ik heb aan alles gedacht. Werkelijk aan alles. Sanitair.
(18:55):
Een koelkast. Verlichting. Dakramen die je in de zomer open
kunt zetten. Zodat je lekker in de zon kunt zitten.
En een leeslamp. Want dat doe jij toch zo graag. Lezen.
En oh ja. Voor een bed heb ik natuurlijk ook gezorgd.
En voor een zinger naaimachine.
Speaker 4 (19:19):
Ja.
Speaker 7 (19:19):
kon er geen afstand van doen. Glimlachte Lisa en er
kwam een schattig blosje op haar wangen. Het zijn de
zingernaaimachines die ons bij elkaar gebracht hebben, nietwaar? Maar hij
moet werkelijk hier toch bezig gehoord hebben wat als hij
argwang krijgt en een kijkje komt nemen. Nee, nee, het
(19:44):
dak lekte. Er moest toch aan de zolder gewerkt worden?
En ik heb hem verteld dat ik er in een
moeite door een extra kamer kon van maken op kosten
van de zaak. Een logeerkamer voor als zijn belangrijke zakenvrienden
komen dineren. Het gaat niet schitterend met zijn affaires, maar
(20:04):
ik zal hem interessante relaties bezorgen... als hij mij meeneemt
naar de juiste feestjes. We zullen een nieuwe start maken
met de zaak en met ons huwelijksleven. Hij en ik
worden partners. Fred heeft mijn plannen zijn zegen gegeven en
is hier al een kijkje komen nemen. Het is allemaal
(20:26):
in kannen en kraken, mijn slinger, zinger, naaimachine
Speaker 5>MUZIEK
Speaker 6>
Speaker 5>
Speaker 6>
Speaker 5>
Speaker 5>
Speaker 6>
Speaker 5>
(20:47):
Speaker 6>
Speaker 5>
Speaker 6>
Speaker 6>
Speaker 5>
Speaker 6>
Speaker 5>
Speaker 5>
Speaker 2 (21:05):
U luisterde naar het eerste deel van De Mona Lisa
van Rode. Een aflevering uit de serie Mysteries van Rode.
Voor de podcast Ware Misdaad. Script en stem, opname en
montage Patrick Pernau. Muziek, sumo. Weldra volgt
Speaker 4 (21:29):
deel 2. En ons Mona Lisa wil een vers machine En
Fred heeft niks gezien En ons Mona Lisa wil een
vers machine En Fred heeft niks gezien
De Mona Lisa van Rode. Een aflevering uit de serie
Mysteries van Rode. Voor de podcast Ware Misdaad. Script en stem,
opname en montage, Patrick Bernauw. Muziek, Suno.
Speaker 3 (00:18):
En dan luistert u nu naar het gemengd mannen- en
vrouwenspreekkoor van Oosterwijk Textielen. Met het hulde gedicht aan Singer
Speaker 5 (00:26):
en Paul. Van Oostdijen.
Speaker 3 (00:29):
Slingers, zingers, naaimachine.
Speaker 5 (00:31):
Hoort!
Speaker 3 (00:31):
Hoort! Floris Jespers heeft een zingers, naaimachine gekocht. Wat? Wat? Jawel! Jespers, zingers, naaimachine. Hoezo? Jawel!
Ik zeg het u. Floris Jespers heeft een zingers, naaimachine gekocht. Waarom?
Speaker 6 (00:45):
Waardoor
Speaker 3 (00:46):
Wat wil
Speaker 5 (00:47):
hij? Jawel, hij zal!
Speaker 3 (00:48):
Hoezo? Cirkeles! Want zingers, naaimachine is de beste. Waarom?
Speaker 4 (00:53):
Hoe kan dat
Speaker 3 (00:55):
Wie weet? Als voormalig
Speaker 4 (00:57):
commissaris
Speaker 3 (00:58):
van Rode...
Speaker 7 (01:22):
ben ik in mijn lange en vruchtbare carrière... die bijna
een halve eeuw ontspant... meer dan eens niet alleen professioneel...
maar ook persoonlijk nauw betrokken geraakt... bij een aantal criminele dossiers.
Dit is ook in grote mate het geval met de
zaak Oosterwijk... of de Mona Lisa van Rode. Fred Oosterwijk
(01:48):
zal zo ongeveer vijftig geweest zijn... toen hij in het
huwelijk trad met de bijna dertig jaar jongere Lisa. Haar
vormen waren weelderig, haar ogen donker en brandend zo'n vuur
dat een fatale aantrekkingskracht had op de mannen die erin keken.
(02:08):
Fred was een arrogant heerschap, de eigenaar van een textielfabriekje
gelegen aan de oever van de grote rode halverwege de
etablissementen de zevende hemel en het veerhuis in Twen. Hij
stelde een twintigtal mensen te werk en had de gewoonte
(02:29):
een groot deel van de dag onder zijn werknemers te
slijten om zich ervan te vergewissen dat zij hem wel
degelijk zestig minuten gaven voor elk uur dat hij ze uitbetaalde.
Wat Lisa in Fred Oosterwijk aantrok, zal wel de financiële
zekerheid geweest zijn die ze bij hem hoopte te vinden,
(02:52):
want in tegenstelling tot Fred was zij van nederige komaf.
De Oosterwijks hadden geen kinderen. Ze woonden in een protserige,
mosterdkleurige villa aan de Lagerlandse baan, die via een privéweg
in verbinding stond met de fabriek. En op het eerste
(03:12):
gezicht ontworpen leek door verschijdende elkaar opvolgende architecten. Of door
één enkele architect die verschijdende keren van plan was veranderd.
Dat kan ook. Fred was drankzuchtig en als hij gedronken had,
werd hij agressief. Zo kon het in die heerlijke roaring
(03:37):
twenties al eens gebeuren dat de politie door de buren
werd gealarmeerd om zich ervan te vergewissen dat de klassieke
schoonheid van mevrouw Oosterwijk niet te veel averij had opgelopen.
Meestal viel het mee. De jaren aan de zijde van
haar echtgenoot en de schat aan ervaring die zij daarbij
(04:00):
opbouwde in zaken huiselijke geschillen hadden mevrouw Oosterwijk geleerd dat
een walgemikte stoot met haar walgevormde knie in de edele
delen van een kerel een walgekomen einde stelde aan iedere oneenigheid.
Ik was in die periode nog adjunct commissaris van Rode
(04:23):
en ook ik ben meer dan eens, zei het zijdelings,
in aanraking gekomen met de echterlijke aanvaringen. Of althans... met
de nasleep ervan. Wellicht is het onnodig te vermelden dat
zoals ik, ook in functie, niet geheel ongevoelig bleef voor
(04:44):
de charmes en het temperament van mevrouw Oosterwijk. Ten slotte
moeten wij zo ongeveer even oud geweest zijn. Niet dat
ik enige hoop koesterde op een andere dan een zuiver
professionele relatie. Het was een publiek geheim in rode dat
Mona Lisa, zoals wij haar gemeenzaam noemden vanwege die ogen
(05:08):
en die glimlach, met uitzondering van haar wettelijke echtgenoot immuun
leek te zijn voor elke mannelijke toenadering. Tot dat ongelooflijke
typetje ten tonele verscheen waarvan de enige kwaliteit erin bestond
dat hij geen enkele kwaliteit bezat. Otto was de naam.
(05:33):
Otto Salens. Het individu was niet veel groter dan anderhalve
meter en de eigenaar van een stel perfect uitdrukkingsloze ogen
waarvan de bijzindheid extra geaccentueerd werd door een ziekenfondsbrilletje. Hij
was op het moment van zijn blijde intrede in de
(05:54):
textielfabriek van Fred Oosterwijk net 18 geworden en werkte eigenlijk voor
de firma Singer, die naaimachines produceerde, onderhield en herstelde. Lisa
leidde het individu naar de bewuste, defecte naaimachine en dat
was het begin van een lange en ongelooflijke geschiedenis. Hoe
(06:19):
vaak heb ik mij niet afgevraagd wat onze Mona Lisa
in godsnaam toch gezien mag hebben in het slome individu
dat in zijn levensonderhoud voorzag door te prutsen aan naaimachines.
Naar wie, of beter, naar wat, was Lisa, zonder dat
(06:39):
wij het beseften, zo verwoed op zoek geweest? Maar wat
ze ook had gezocht, ze vond het in de armen
van de Schlemiel, die niet geïnteresseerd leek in meisjes van
zijn eigen leeftijd. Nu was onze Mona Lisa wel zo'n
vrouw die onbekende talenten weet te ontdekken en te ontwikkelen
(07:04):
in de man die zij lief heeft. Misschien grotendeels onbewust
slagen dergelijke vrouwen erin een zo goed als grenzeloze tyrannie
op te leggen aan een man die in hun bed
verstrikt is geraakt in de lakens. Zij kan hem bij
wijze van spreken een leven lang achter slot en grendel
(07:26):
zetten op water en brood, zonder dat er één overtogen
woord over zijn lippen zal komen. En toen Lisa dit
uiteindelijk letterlijk deed... heeft Otto Salens niet één enkele keer
een protest laten horen. Integendeel, hij genoot ervan. Na een
(07:50):
tijdje raakte Fred Oosterwijk tamelijk ontevreden over de firma Singer. Oh,
niet zozeer over hun dienstherstellingen die na elk defect groot
of klein binnen de 24 uur ter plaatse kwam in de
gedaante van het individu, maar over de frequentie waarmee de
voorheen zo betrouwbare naaimachines het de jongste tijd lieten afweten.
(08:15):
Gelukkig stak zijn echtgenote hem een handje toe en stond
zij in voor de ontvangst en de begeleiding van de reparateur,
want anders zou Fred er zelfs niet meer aan toegekomen
zijn te controleren of zijn werknemers hem welk de contractueel
overeengekomen zestig minuten gaven. Geen haar op zijn hoofd, dacht
(08:37):
eraan dat zijn echtgenote een zo enorme behoefte had gekregen
aan de diensten van de firma Singer dat zij de
naaimachines doelbewust saboteerde. Uiteindelijk volstonden de gestolen momenten in de
fabriek niet meer voor onze Mona Lisa en haar ridder
(08:59):
met het ziekenfondsbrilletje. Op een dag deelde zij haar echtgenoot
mee dat zelfs haar persoonlijke zingernaaimachine, die in haar naaikamertje stond,
de geest had gegeven. Laat het ding dan repareren, zei Fred.
(09:20):
Zouden we voor deze privékwestie dan ook het kereltje laten
komen dat de herstellingen doet in de fabriek? Ja, waarom niet?
Hij levert goed werk en we kunnen hem door de
fabriek laten betalen, zodat we geen onnodige kosten hebben in
het huishoudbudget. Goed, dan zal ik het aan hem vragen.
(09:43):
Hoe was zijn naam ook weer? Otto, Otto... Salens. Hij
staat in het telefoonboek. Als Lisa zo'n vrouw was die
ik al heb beschreven... dan was Fred zo'n man die
van zichzelf gelooft dat hij onweerstaanbaar is voor vrouwen, omdat
(10:04):
hij in een pompeuze villa woont en zijn bankier tutoieert.
Hij was bijgevolg ook zo'n man, ik wil ze niet
de eer te geven, die het op dat punt volkomen
verkeerd voor had. Het idee dat zijn vrouw hem wel
eens kon bedriegen met een onderkruipsel... zijn troetelnaampje voor het individu,
(10:28):
kwam niet bij hem op. Niet minder dan drie jaren
gingen voorbij voordat Fred begon te vermoeden dat er wat
anders speelde tussen zijn echtgenote en de reparateur dan in
een professionele relatie gebruikelijk was. Twee factoren speelden hierin een
(10:49):
niet onbelangrijke rol. Het feit dat de reserve naaimachine die
Lisa op hun slaapkamer liet installeren, het nu ook met
een onrustbarende regelmaat vertikte en het liedje dat zijn werknemers
zongen wanneer hij zich niet in de fabriek bevond om
(11:09):
hun zestig minuten na te gaan. Een verklikker die het
met vijftig minuten hoopte te doen, zorgde ervoor dat Fred
hun polyfoon in een spotlied verenigde stemmen te horen kreeg
dat schaamteloos was gejat van het beroemde huldegedicht aan singer
(11:29):
Speaker 7>van Paul van Osthaaien. Het ging ongeveer zo.
Speaker 5>
Speaker 5>
Speaker 4>
Speaker 5>
(11:50):
Speaker 2>
Speaker 5 (11:51):
Slingers, zingers, naaimachine. Verstaat hij dan geen Vlaams misschien? Lisa
wil een wersmachine. En Fred heeft niks gezien. Want slingers, zingers,
naaimachine is de beste. Van het oosten en het westen.
En alles is gein, van Sint-Augustinus tot Genoveva van Brabant
(12:18):
en zelfs die jonge vrouw van Orleans. Maar slingers, zingers,
naaimachine is de beste van het oosten en het westen.
En ons Mona Lisa wil een vers machine. Een gruwelijke
(12:41):
scène was het gevolg. Waarna het met de bekende kniestoot...
Speaker 7 (13:09):
tot een gebruikelijke verzoening kwam. Of beter, tot een tot
de tanden gewapende vrede. Je zou eens kunnen uitkijken naar
een andere naaimachine, Lisa, suggereerde Fred. Dat doe ik ook.
Heb ik al gedaan, Fred, antwoordde Lisa stug. Maar Singer's
(13:32):
naaimachine is de beste. Fred drong niet verder aan. De drank,
zijn leeftijd en mogelijk ook de kniestoten van de Mona
Lisa van Rode hadden ervoor gezorgd dat het in bed
niet meer zo best wilde lukken, maar hij hield er
nog steeds van naar haar te kijken als ze zich
(13:53):
in de intimiteit van hun slaapkamer ontkleden. De wetenschap dat
alle andere mannen van Rode, inbegrepende veel jongere, viriler en
knappere exemplaren, Hun hart opvraten van nijd en spijt als
hij met zijn trofee op zondag na de hoogmis een
kopje koffie dronk in de vier wegen of paradeerde over
(14:17):
de markt bleek een uiterst efficiënte mantel der liefde. De
venijnige stemmen die in zijn hoofd bleven rondzingen nam hij
er op de koop toe bij. Zonder Lisa had hij
trouwens alleen zijn fabriek om mee uit te pakken. En
de beurs van Wall Street had net een zwarte dinsdag
(14:39):
achter de rug. Als de vooruitziend industrieel die hij was,
koesterde Fred niet geheel ten onrechte de existentiële angst dat
zijn fabriek de crisis niet zou overleven. Wat dan weer
leidde tot de zo mogelijk nog existentiëler angst dat hij
(14:59):
het zelf niet zou overleven. als hij daardoor ook zijn
beeldige echtgenote verloor. Lisa van haar kant besefte dat het
smoesje van de defecte naaimachines zijn beste tijd had gehad.
Ze begon uit te kijken naar een andere manier om
zoveel mogelijk tijd met haar geliefde te spenderen. En zo
(15:23):
smokkelde ze Otto op een dag hun villa binnen. terwijl
Fred in de fabriek de zestig minuten chronometreerde en zij
zogezegd ziek te bed lag. Ze had de operatie grondig voorbereid.
Alle nodige schikkingen waren getroffen. Eindelijk zullen wij hier in
onze villa ongestoord samen kunnen zijn, Otto, vertelde ze het individu,
(15:49):
terwijl haar ogen blonken van opwinding. Met hem erbij, riep
het ongelovig uit. Ook met hem, knikte Lisa, om het
dan snel aan toe te voegen, maar zonder dat hij
ervan op de hoogte is. Oh, ik heb zo naar
dit ogenblik verlangd, Otto. Ze kuste uit, individu, gepassioneerd op
(16:16):
zijn smalle mond met de bloedeloze lippen. En hij, hij
weerde haar af. Hou op, Lisa, straks keert Fred terug
en dan... Je hebt gelijk. Kom mee. Ze nam Otto
bij de hand en leidde hem naar haar slaapkamer. Ik
wil je iets laten zien. Ik heb je slaapkamer al gezien, Lisa. Nee, nee, nee,
(16:43):
niet mijn slaapkamer. Ik heb een veel beter liefdesnestje gevonden, Otto.
En enfin, ik heb er eentje gebouwd, eigenlijk. Nu ja,
om helemaal eerlijk te zijn... Ik heb er eentje laten bouwen.
En nu, nu is het helemaal geïnstalleerd. Er stond geen
(17:06):
zingernaaimachine meer in de slaapkamer, merkte Otto op. Maar hij
kreeg niet de tijd om hier verder op in te gaan,
want Lisa had de deur van haar kleerkast al geopend,
die in een muur was ingebouwd, naast de kleinere, eveneens
ingebouwde kleerkast van haar echtgenoot. Lisa trok de tegenstribbelende Otto
(17:27):
mee in haar kleerkast. Alsjeblieft, Lisa, niet in de kleerkast.
Ze tikte tegen het plafond. Dat klonk een beetje hol.
Hoor eens, Otto, dit is niet zomaar een plafond, maar
dit is een geheim luik. Ze duwde het luik open.
(17:53):
Het was deskundig geolied, zodat het niet piepte. Met een
doffe plof viel het op de vloer van wat de
zolder van de villa moest zijn. Kun je dat luik
met het blote oog zien? Otto schudde het hoofd. En
(18:14):
dan nog, Fred heeft niets te zoeken in mijn kleerkast.
Ze ging uit. op een driepiekeltje staan dat zich eveneens
in de kleerkast bevond en hees zich naar boven. Hij
zag haar welgevormde kuiten voor zijn ogen ten hemel stijgen.
(18:35):
Ik zit al op zolder, Otto. En jij? Waar blijf je?
Otto hees zich op zijn beurt naar boven. Is het
niet schattig? Ik heb aan alles gedacht. Werkelijk aan alles. Sanitair.
(18:55):
Een koelkast. Verlichting. Dakramen die je in de zomer open
kunt zetten. Zodat je lekker in de zon kunt zitten.
En een leeslamp. Want dat doe jij toch zo graag. Lezen.
En oh ja. Voor een bed heb ik natuurlijk ook gezorgd.
En voor een zinger naaimachine.
Speaker 4 (19:19):
Ja.
Speaker 7 (19:19):
kon er geen afstand van doen. Glimlachte Lisa en er
kwam een schattig blosje op haar wangen. Het zijn de
zingernaaimachines die ons bij elkaar gebracht hebben, nietwaar? Maar hij
moet werkelijk hier toch bezig gehoord hebben wat als hij
argwang krijgt en een kijkje komt nemen. Nee, nee, het
(19:44):
dak lekte. Er moest toch aan de zolder gewerkt worden?
En ik heb hem verteld dat ik er in een
moeite door een extra kamer kon van maken op kosten
van de zaak. Een logeerkamer voor als zijn belangrijke zakenvrienden
komen dineren. Het gaat niet schitterend met zijn affaires, maar
(20:04):
ik zal hem interessante relaties bezorgen... als hij mij meeneemt
naar de juiste feestjes. We zullen een nieuwe start maken
met de zaak en met ons huwelijksleven. Hij en ik
worden partners. Fred heeft mijn plannen zijn zegen gegeven en
is hier al een kijkje komen nemen. Het is allemaal
(20:26):
in kannen en kraken, mijn slinger, zinger, naaimachine
Speaker 5>MUZIEK
Speaker 6>
Speaker 5>
Speaker 6>
Speaker 5>
Speaker 5>
Speaker 6>
Speaker 5>
(20:47):
Speaker 6>
Speaker 5>
Speaker 6>
Speaker 6>
Speaker 5>
Speaker 6>
Speaker 5>
Speaker 5>
Speaker 2 (21:05):
U luisterde naar het eerste deel van De Mona Lisa
van Rode. Een aflevering uit de serie Mysteries van Rode.
Voor de podcast Ware Misdaad. Script en stem, opname en
montage Patrick Pernau. Muziek, sumo. Weldra volgt
Speaker 4 (21:29):
deel 2. En ons Mona Lisa wil een vers machine En
Fred heeft niks gezien En ons Mona Lisa wil een
vers machine En Fred heeft niks gezien
Popular Podcasts
Dateline NBC
Current and classic episodes, featuring compelling true-crime mysteries, powerful documentaries and in-depth investigations. Follow now to get the latest episodes of Dateline NBC completely free, or subscribe to Dateline Premium for ad-free listening and exclusive bonus content: DatelinePremium.com
Hey Jonas!
Hey Jonas! The official Jonas Brothers podcast. Hosted by Kevin, Joe, and Nick Jonas. It’s the Jonas Brothers you know... musicians, actors, and well, yes, brothers. Now, they’re sharing another side of themselves in the playful, intimate, and irreverent way only they can. Spend time with the Jonas Brothers here and stay a little bit longer for deep conversations like never before.
Betrayal Weekly
Betrayal Weekly is back for a new season. Every Thursday, Betrayal Weekly shares first-hand accounts of broken trust, shocking deceptions, and the trail of destruction they leave behind. Hosted by Andrea Gunning, this weekly ongoing series digs into real-life stories of betrayal and the aftermath. From stories of double lives to dark discoveries, these are cautionary tales and accounts of resilience against all odds. From the producers of the critically acclaimed Betrayal series, Betrayal Weekly drops new episodes every Thursday. If you would like to share your story, you can reach out to the Betrayal Team by emailing them at betrayalpod@gmail.com and follow us on Instagram at @betrayalpod and @glasspodcasts. Please join our Substack for additional exclusive content, curated book recommendations, and community discussions. Sign up FREE by clicking this link Beyond Betrayal Substack. Join our community dedicated to truth, resilience, and healing. Your voice matters! Be a part of our Betrayal journey on Substack.